دانشجوهای کره ای ام مهمانم هستند. مشغول درآوردن دسر از قالبم که مدام می گویند استاد بیایید و من به عادت ایرانی وارم می گویم شما شروع کنید که نمی کنند... می خواهند به آداب ، قبل از غذا دعا کنند. حمیدکه می خواهد فیلم بگیرد مانع می شود و می گوید دعا برای نمایش نیست... همین که شروع به دعا کردن می کند یوهان دلم از جا کنده می شود... حتی کودکان یک ساله و سه ساله اش هم چشم هایشان را بسته اند و دست ها را گره کرده اند.... یوهان به فارسی دعا می کند.... طولانی.... خدا از توی دعاهایش دستش را می کند توی تنگ خشک دلم که دیرزمانی است خالی از ماهی است.... خدا از توی دهاعایش قلبم را گرم م

ترس بزرگترین مواجهه بشر با هستی است.... گویی همه تلاش ها هم برای فراموش کردن این ترس است.... ترس به جدی ترین هیات خود نیمه های شب قلبم را نشانه گرفته است.... پدرم درد می کشد ...میدانم کمی زمان میخواهد که مسکن اثر کند ...ارامم بظاهر و پاهایشان را ماساژ میدهم...اما درد از توی اندام نحیف پدرم می اید بالا..می آید توی قلبم و پرده را از صورت زندگی کنار می کشد و من به ناگاه طرح بیرحمی از زندگی را می بینم.... بیرحمی در عمق زندگیست... حتی در همین نشستن من کنار بابا و وعده دروغ دادنم که الان همین الان درد تمام می شود... ترس و بیرحمی حجم زیادی است برای سهم من در این شب... پر از ترسم

ابری سنگین بر من می بارد و من ناخودآگاه آغوشی را طلب می کنم که سایبان این ابر شود.... ابر می بارد و من خیس خیس با قلب سرماخورده ام بی رمق و از پافتاده ظرف می شویم و جارو می کنم ...ته مانده های فراروایت پرواز و هم بالی را با پوست های میوه و تفاله های چای از خانه خارج می کنم ساعت نه.... به سی و دو سالگی محو توی اینه کدر آسانسور نگاه می کنم و دنبال چتر می گردم.... گاز را تمییز می کنم و پسرم را حمام میبرم....فرراویت با همه تداعی هایش همراه تفاله های چای و پوست های میوه سر کوچه است پس این حزن لعنتی از نبود چتر چه می کند توی سی و دوسالگی ام؟

یک جایی هم هست که دیگر دلت از زمین و زمان می گیرد... خفگی ات می کند از حجم رنج و دلگرفتگی.... از تعبیرهای آدم ها.... از هرچه تلاش برای خوب شدن رابطه ها و سیلی خوردن ها... از این همه غصه و درد و بیماری و رنجی که ریخته بین مردم.... از پا می افتی... باید پذیزفت بیرحمی دنیا را و دست از تلاش کشید.... سرم را به شیشه داغ اتوبوس خلوت ساعت سه بعدازظهر تکیه می دهم...اشک هایم را پاک نمی کنم و دلم می خواهد چراغ قرمز نوکیای قدیمی روشن شود.... اقیانوس آرام بیاید روی خط.... بگویم خسته ام اقیانوس آرامم.... بیا بزنیم به جاده ای که ما را ببرد بیرون دنیا.... بیرون بودن.... او حاضر شود به سرعت نور

... بله سی و دو سالگی دیگر سن حساسیت های دهه بیست نیست اما سه شب از دیدن دختر فروشنده توی پروما می گذرد و هنوز قلبم میکوبد.... همسرم توی پرو است که فروشنده مغازه کناری می اید داخل و مرا نادیده می انگارد....باهم گپ می زنند... پسر می گوید امشب باعلی هستی؟ میگوید نه بابا امشب او با زنشه...فردا شب... سی و دو سالگی سن عبور و پختگی است.... نباید این همه تاریخ ها برایت مهم باشد....نباید شب سالگرد عقدت تا صبح قلبت بزند و نتوانی بخوابی... دیگر از دهه بیست عبور کردی و نباید درگیر احساسات دخترانه آن دهه باشی ....پس چیست که اینگونه در من می کوبد؟ آرام قدم می زنم.... از حرف های کودکم

بوی پاییز پیچیده توی سرم....پر از حرفم....پر از دلتنگی و دلگیری....پر از زنانگی ارام مخصوص سی و دو سالگی.... پر از خاطره...دلشوره....لحظه های آنی خوشبختی.... پر از جنون های آنی سرسپردگی... اما سکوت می کنم..... به زیبایی کودک چهار زانو نشسته روی صندلی جلو نگاه می کنم و می رانم...به خانه می رسیم اما همچنان می رانم...کنار دیوار باغ آستانه آرام می رانم....کودکم آرام است....من ساکت و پر از اشک...دلم هوای ابی می کند...تویی شعر مجسم.....نه یک بار...نه صدبار....بوی پاییز پیچیده توی سرم و درونم غوغاست.... اما سکوت می کنم